W związku z tym faktem składam wszystkim tu zaglądającym życzenia:

ZDROWYCH I SPOKOJNYCH ŚWIĄT BOŻEGO NARODZENIA

SPĘDZONYCH W RODZINNYM GRONIE

SUKCESÓW SPORTOWYCH I TYCH ŻYCIOWYCH

DUŻO UPRAGNIONYCH PREZENTÓW I SPEŁNIENIA MARZEŃ

W zeszłorocznej edycji nie udało mi się pobiec
ale w tym roku to już nie odpuściłam.

Przygodę z bieganiem rozpoczęłam w sierpniu tego roku. 

To tylko dwa miesiące temu.

Staram się biegac co dwa, trzy dni
(choc nie zawsze mi się to udaje zrealizowac).  

Wydolnośc mam dobrą a to za sprawą treningu kolarskiego.

Ale muszę wytrenowac mięśnie biegowe.

Taka jest prawda że na rowerze pracują trochę inne mięśnie nóg.

Wrócmy jednak do tematu.

Dzień obudził się piękny, słoneczny i zimny brrrrrrrrr

Postanowiłam wystartowac w sprinterach i koszulce technicznej
czyli bez bielizny termoaktywnej.

W samochodzie to było ciepło ale poza nim “telepało”.

Zbliżała się godzina startu a tu nadal chłodno.

W biegu wystartowało ok dziesięciu tysięcy biegaczy. 

Po prostu niesamowita atmosfera.
Gdzie nie spojrzec to całe mrowie białych koszulek.

Masowa biegowa impreza w centrum Warszawy.

Dla mnie i pewnie dla wielu osób to niesamowite przeżycie.

Wiedziałam że nie jestem przygotowana do “robienia wyniku”.

Ale musiałam spróbowac.

W końcu start.

I “gleba” dziewczyny tuż za mną.

Czy dobiegnę? Nawet treningowo tyle nie przebiegłam.

Mój towarzysz też nie ale tylu biegaczy obok mobilizuje.

Z Czerniakowskiej w Chełmską i chwilka marszu.

Dobiegamy do Belwederskiej.

I tu zonk.

Przed podbiegiem na Belwederskiej mega kolka (wątrobowa?).

Więc maszeruję ale ona nie odpuszcza. 

A ja nie chcę zejśc z trasy. Rozciągam mięśnie brzucha.

Z bólem truchtam dalej.

Za pl. Unii Lubelskiej odpuściło.

Marszałkowska i sporo kibiców. To motywuje.

Słoneczko świeci a mi zrobiło się bardzo ciepło.

W cieniu jest optymalnie.

Czuję że na pewno dobiegnę.

Przy rotundzie w prawo.

Dalej w Nowy Świat (komentator i muzyka dodała mi skrzydeł).

Już blisko.
Ale w cieniu czuję że dopadają mnie dreszcze.

Ujazdowskie i w Matejki – aplauz kibiców.

Czuję że mam moc.
Górnośląska, Myśliwiecka i w końcu Łazienkowska.

Widzę już banery mety.

Biegnę.

Meta.

Dużo biegaczy.

Medal.

Jestem zmęczona. Ale szczęśliwa.

Ukończyłam.

Przed biegiem nieśmiało chciałam “złamac” godzinkę.

No i udało się. Jestem szczęśliwa.

A to trasa mojego biegu:

Bieganie “wciąga”.

Teraz myślę o starcie w Biegu Niepodległości.

W sumie grunt to pozytywne myślenie. 

Powiem krótko.

Przerwa w startach w maratonach rowerowych

wyszła mi na dobre.

Odpoczęłam psychicznie.

Spontan i ………………………

Na parę dni wyjechaliśmy w Tatry

i tam pobiegałam

Widoki iście sielskie. Jak z przed lat.

Pewnego poranka…………………

Razem z ……….. pokonaliśmy trasę

do Gliczarowa Górnego a było nieźle.

Spory kawałek pod górę na 20% ale…………..

potem ok. 20% w dól   

Jak widac podbieg niekiepski  

Tu było wcześnie zdjęcie ale ………….

dzięki uszczypliwym uwagom usunęłam.  Dzięki 

Oprócz biegania sporo wędrowaliśmy po górach.

Moje Columbie świetnie spisały się na szlaku.

Zasłużyły na chwilę odpoczynku:

Pod koniec dnia odczuwając lekkie zmęczenie

w miłym towarzystwie podziwialiśmy……..

Czas niestety mija nieubłagalnie

i czas wracac do codziennych zajęc……..

Jakoś tak nie składało się aby usiąśc spokojnie i “skrobnąc”

Pierwszą rzeczą jaką zrobiłam to usunęłam co?

Spamowe wpisy w “Księdze gości”.

I każde takie spamowanie będę usuwac.

Ok.

Nie wiem jak Wy ale ja jakoś cierpię…

cierpię na chroniczny brak czasu.

Wszystko kręci się wokół rodzinki, pracy i….

sportu.   

Choc chwilowo nie startuję w maratonach rowerowych

ale za to biegam

- takie tam małe przygotowanie się do ?

Do “Biegnij Warszawo”

Będzie to mój pierwszy start w imprezie biegowej.

A nie ukrywam że nie chcę się zbłaźnic więc…….

sami rozumiecie.

Oczywiście rowerek nie poszedł w odstawkę 

Nadal jeżdżę a jakby inaczej 

Ostatnio zaświtał mi pewien pomysł.

Oprócz tego że chciałabym w przyszłości startowac w

maratonach i półmaratonach biegowych to…………..

korci mnie t……………………

Oj muszę mocno się zastanowic co ja chcę trenowac.

Ok muszę leciec do pracy.

Kolejny wpis niebawem.

Złożyło się na to kilka spraw ale……

już to naprawiam.  

No i co nie co się pozmieniało 

Ale o tym później.

Każdy wie że kolarstwo to piękny  sport

ale też styl życia.

Niestety częśc naszego społeczeństwa

nie rozumie naszego uzależnienia.

Pukają się w czoło gdy słyszą kosztują nasze rowery.

Wyznają teorię iż na markeciaku tak samo się jeździ

“a za taką kasę” to kupiliby niezłą furę

(np. za pięc tyś. ????? – to ma byc niezła fura??????????).

Trochę to przykre że edukacja w tej kwestii jast….

daleko w lesie.

Więc trzeba edukowac.  

Michał wyszedł z propozycją:

“o kolarstwie w przedszkolu”

Oczywiście byliśmy tam w czerwcu.

Dzieciaczki wyjątkowo grzecznie słuchały naszych opowieści.

Z zainteresowaniem oglądały rowery, kaski, buty, lampki ……..

Miałam napisac w tytule że szukamy młodych talentów

ale i tak nikt by nie uwierzył.

A o zmianach to później

Oczywiście trzeba myślec pozytywnie.

Negatywne przyciąga zło.

Wybór jedynie słuszny – myślec pozytywnie 

Ale do rzeczy……….

Każdy z nas chce wygrywac – to naturalne ale….

w uczciwej walce (fair play) a gdy inni oszukują?

No właśnie (wiem od takiego zwrotu nie zaczyna się zdania)

muszę o tym wspomniec.

Nie tak dawno temu odbył się maraton w Rawie Mazowieckiej.

W miarę blisko Wawy.  W czasie drogi rozmowy o wszystkim przy muzie.

Pogoda zapowiadała się na słoneczną ale gorąco nie było   

W biurze zawodów mały zonk.

Za nieobecnośc na poprzednim maratonie spadłam z 4 do 5 sektora 

Widac zmienili regulamin tylko po co?

Rozgrzewka i ustawka sektorowa.

Zagęściło się w sektorze. 

Do startu czas minął miło na pogawędkach sektorowych.

Starty sektorów o czasie i bez problemów.

No to i mój startuje.

Przede mną prawie pół setki km.

Początek szybki po asfalcie a dalej wjazd w las.

Trasa wiła się w pięknych okolicach Rawy M.

Na trasie było sucho więc trochę się kurzyło.

Ale do rzeczy.

Trasa była na tyle długa że powinna “poukładac” rywali w/g ich możliwości.

A tak niestety nie było.  

Trasę w co najmniej trzech miejscach można było pomylic czy skrócic.

Pamiętam dobrze które dziewczyny mnie wyprzedzały

pamiętam bardzo dobrze które ja wyprzedzałam

a “tasowałyśmy się” ona mnie wyprzedziła-potem ja ją.

A jak się skończyło?

Trasa była w miarę łatwa i jechało mi się dobrze.

Przed finiszem pętelka wokół jeziorka.

Zawijasy przed metą i ostry finisz – wygrany.

A w wynikach ZONK.

Pamiętam które konkurentki wyprzedziłam a one mnie nie

a w wynikach były przede mną.  :/

Znajomi stojący po trasie widzieli małe grupki które skracały dystans.

CDN. ( jutro dopiszę)

…….Ok. Minęło parę dni. Sorki.

Wiecie co jest najgorsze?

To że na Mazovii znowu byli tacy co skracali i nic z tego nie wynikło.

Ja co prawda odpuściłam sobie start w Szczytnie ale……….

Od Kasi dowiedziałam się że znowu powtórzyła się sprawa skracania trasy.

Trochę za często mają “wpadki”.

Czy to tak trudno ustawic w newralgicznych punktach kogoś

kto by notował nr. cwaniaków skracających trasę?

No cóż to by kosztowało a po co płacic.

Ludziska płacą wpisowe a reszta nie jest ważna.

Takie  zajścia odbierają przyjemnośc startu.

No dobra koniec o Mazovii.

A tak w ogóle to był trochę “zakręcony” weekend.

Przyniósł też pewne zmiany ale o tym może w następnym wpisie……..

Trzeba to naprawic.

Jak większośc  z Was tak i ja mam mało czasu dla siebie.  

Jak większośc z Was mam też problemy. 

Niestety  poskutkowało to dłuższą przerwą w pisaniu.

Na całe szczęście po chorobie nie ma już śladu. 

Nadszedł czas maratonu Mazovii w Legionowie.

Pogoda przez parę dni poprzedzających maraton była ok.

Niestety w dzień maratonu było pochmurno, zimno i chciało kapac.

Po krótkiej rozgrzewce ustawianie w sektorze.

Niestety był to dopiero 7 sektor.  

A rywalki były w 3-4.

No cóż tak bywa.

Start sektorów średnio co minutę.

W końcu mój sektor rusza.

Początek po asfalcie.

Szybko dojechaliśmy do lasu.

Trasa była fajna.

Tym bardziej że to co chwilę kogoś wyprzedzałam.

“Łykałam” zawodników z wcześniejszych sektorów.

Najgorsze było to że Ci mniej wyjeżdżeni blokowali mnie

na podjazdach i wąskich ścieżkach.

Muszę przyznac że jechało mi się dobrze.

Pod koniec zaczął siąpic deszcz.

Zmoknięta podjechałam się przebrac.

Niestety zawiodłam się oglądając wyniki.

Niestety pudła nie było. 

Ale pocieszające jest to że awansowałam do 4 sektora.

A teraz czas na mnie.

Pozdrawiam wszystkich czytających moje pisanie.

Otwock odpuszczony przez chorobę  

A zbliżała się druga edycja Mazovii a ja……

jeszcze nie wyleczona 

Zastanawiałam się czy startu w kolejnej edycji nie przepłacę nawrotem choroby.

Jednak chęc ścigania wzięła górę nad zdrowym rozsądkiem.

Chorzele to miejsce drugiej edycji. Od Wawy to zaledwie ok.130km.

Mimo nie najlepszego samopoczucia postanowiłam wystartowac.

W Warszawie gdy wyjeżdżaliśmy to świeciło słoneczko

a gdy dojeżdżaliśmy do Chorzeli to nawet przelotnie popadało.

Rozgrzewka i do sektora.

Pogaduchy ze znajomymi i w końcu start.

Pierwsze kilometry to szosa więc można było dac czadu.

Ale tu niestety wyszło nie wyleczone zapalenie krtani.

No cóż dalej “jechałam swoje”.

Trasa była dobrze dobrana – parę fajnych podjazdów i zjazdów.

Było troszkę błota, trochę piachu czyli mazowiecki standart.

Niestety też był niezły wiatr który spowalniał jazdę na otwartym terenie.

Zresztą nie będę opisywac co myślałam i czułam na trasie – bo to tajemnica

ale dotyczyło to wielu aspektów.

Na ok.10km przed metą znowu jechało mi się dobrze ale nie odrobiłam strat.

No cóż taki jest sport – nie zawsze jest tak jakby się chciało a konkurencja “nie śpi”.

Dystans niby Mega ale wyszło mi ponad 60km.

Tego samego dnia odbywały się bodajże jeszcze trzy inne cykle.

Frekwencja na tej edycji Mazovii była spora – pojawiło się podobno ok 700 osób.

Posiłek regeneracyjny może nie był rewelacyjnie smaczny ale był zjadliwy.

Wyniki pojawiły się w miarę szybko.

No i towarzystwo maratońskie rozjechało się.

Zapytacie czemu?

Więc odpowiem że tydzień temu wstecz…………….

Dopadła mnie choroba i niestety pokrzyżowała moje  plany.

A miało byc tak fajnie.    :/

Przez parę dni leżałam w łóżku.

A najgorsze było to że ja – gadułka

nie mogłam mówic.

Wiecie jakie to niefajne?

Teraz jest już znacznie lepiej.

Aha mój kolega z teamu podesłał mi zajawkę ze swojej podróży

obejżyjcie: Kenya na bike-u

Jeszcze raz szacun Areczku.

I co na to powiecie?

A co teraz się dzieje?

Ano dzisiaj za oknem – padał deszcz 

Jest chłodno, wilgotno i w ogóle jakoś mało przyjemnie.

Kalendarzowa zima odeszła dwa dni temu,

śniegu już nie widac tylko gdzieniegdzie w lesie jest lód.

To było w dosłownym tego słowa znaczeniu.

Drugi aspekt to zakończony zimowy cykl Mazovii.

Northtec MTB Zima 2011 miał trzy edycje.

Ja wystartowałam w dwóch (żałuję ze opuściłam pierwszą)

Ostatnia edycja odbyła się w Mrozach.

Sama trasa nie była zbyt trudna technicznie.

Nie było na trasie śniegu a tylko w jednym miejscu leżał lód.

Temperatura ok. 3-5 ‘C

Po krótkiej rozgrzewce ustawiłam się w sektorze.

Po starcie pierwsze parę km było po szosie

więc tempo było duże.

A potem w las.

Mobilizacja była pełna i wszystko pod kontrolą.

Z Kasią (fotka powyżej) mijałam się parę razy.

W zasięgu wzroku miałam również swoją najgroźniejszą rywalkę z kategorii.

Początkowo ” na kole”,  dalej szybka decyzja i wyprzedziłam ją.

Jechało mi się dobrze choc nie było lekko.

Najgorsze oczywiście było błotko które zasysało koła

i skutecznie spowalniało tempo.

Cały czas zastanawiałam się jak jadą rywalki?

To mnie mobilizowało do walki.

Adrenaliny dodawał fakt że miałam problemy ze sprzętem. 

Dystans Mega przejechany 

Rower z grubsza umyty i schowany do auta.

Papu a w oczekiwaniu na dekorację – pogaduchy ze znajomymi.

A potem do domciu i………………… (tajemnica  )